Met deze keer de andere helft van het duo in het buitenland, blijft ondergetekende  een beetje verweesd achter… Ons Machien heeft zo een vliegende start genomen dat het nu even wennen is aan een viteske terugschakelen.

Het is gigantisch druk geweest,  de afgelopen maanden. Maar wat een voldoening hebben we beiden al geput uit het enthousiasme van ‘onze’ madammen.

Om alles -workshops, naaicafé, webwinkel….- optimaal te organiseren, is er tussen het hoofdkwartier (HQ) en mijn woonst gebeld, gemaild, gechat op alle (on)mogelijke momenten van de dag én nacht!

Met ‘den berg’ tussen ons in, en amper 1km van elkaar verwijderd bleek het vooral moeilijk bellen met gsm’s. We opperden soms dat we misschien beter een rechtstreekse lijn onder de berg door konden laten graven, want om één of andere reden leek een gesprek  via gsm meer op eentje via de walkie-talkie.

En toch, als dat geregel en gebel ineens stilvalt loopt een mens een beetje verloren. Niet dat ik niet weet wat te doen, want er worden nog massa’s nieuwe stofjes geleverd en een aantal ‘verwaarloosde’  en minder belangrijke taakjes kunnen nu uitgevoerd worden. Maar toch… ik had niet verwacht dat alleen achterblijven mij even in een zwart gat zou duwen 😮

Aan de andere kant: een rustperiode inlassen heeft zo zijn voordelen. Omdat ons brein niet meer enkel met de administratieve beslommeringen van het ondernemerschap moet bezig zijn, is er weer wat meer ruimte voor het creatieve denkproces.

Dame Sophie zal -afgezonderd van de digitale wereld- verplicht zijn haar gedachtenstromen neer te pennen, ondergetekende doet hetzelfde in haar ‘rode boekje’. Eens we weer herenigd zijn in ons HQ en al die ideeën op elkaar loslaten… dat geeft vonken hoor! 😀

Er rest mij nu nog om de komende dagen een weg te zoeken in deze ‘zee van tijd’….

image-1 (640x478) - kopie